ბაქანზე დაბნეული თვალებით მიმოიხედა, არ ეცნო იქაურობა და მიხვდა რომ დაიკარგა, უნდა მდგარიყო გაკედლებული მანამ, სანამ ხელში რომ იჭირა იმ ჩემოდნის გახსნას გადაწყვეტდა. ჩემოდნის სიმძიმე არც წინ ექაჩებოდა და არც უკან, რადგან არც მძიმე იყო და არც მსუბუქი. მის ხელში იგი არც არსებობდა და არც არ არსებობდა.
    სხვა გზა არ იყო, ბაქანზე მდგარი მატარებელდაგვიანებული თუ მატარებელმომლოდინე სიმძიმე ითხოვდა ჩემოდნის გახსნას. თეთრნარევი თუ ყავისფერნარევიდან ჯერ მტვერი გადაწმინდა, შემდეგ კი სამაგრისფერი სამაგრის გახსნა დაიწყო. დიდი სამაგრი ჰქონდა ჩემოდანს იმ იმედით, როცა ხსნიდა ფართოდ იღებოდა, როცა ხურავდა კი სამარისფერდებოდა მარადისფრად.
    გახსნა მოგზაურმა ჩემოდანი და ამოფრინდნენ ფიქრებისმაგვარი ჩიტები. მიწამ ამოისუნთქა ჩიტების სიმძიმე რომ აისხლიტა. ცამ მადლობის ნიშნად ცისარტყელისფერი ღიმილით გაიღიმა და ბაქანმაც შეწყვიტა არსებობა.
    ეს ის ადგილი გახდა, სადაც არაფერს უნდა ელოდო და არც არაფერი დაგიგვიანია. სამოთხეა ნამდვილი.