წკაპ! წკაპ! წკაპ!
წვიმს...

იატაკზე ქვაბები აწყვია...

ტალახიანი ფეხის ნაკვალევი ირევა ოთახში...
მაგიდასთან სხედან ბავშვები...
წინ ჯამებით, კოვზებით და ერთი პურით....
ჯამები ნახევრად სავსე, წყალწყალა წვნიანით...

დედა მოშორებით ზის...
(შვილის ვერმკვლელი)
კალთაში ნაბოლარა ბავშვით...

ყოველ წელს ერთით მეტნი არიან..
ყოველ წელს ჩურჩულებენ მეზობლები...
ნეტავ რად უნდოდა?!
("ირიბად ნასროლი უფრო პირდაპირ ჭრის"1)

ბავშვები ზანტად ჭამენ იგივეს...
ფრჩხილებდაუჭრელი ფეხის თითები მოუჩანთ დახეული ფეხსაცმლიდან...

მამა ბრუნდება...
ისევ მთვრალი...
ისევ მიზეზების მაძებარი...
_საჭმელი რა გვაქვს?!
დედა ამოიოხრებს:
_ წვნიანი...
მამა თავს ხდის მიმქრალი ღუმლის გვერდით მდგარ ქვაბს.
_ესაა საჭმელი?! ტონს უწევს მამა.
_რაც მოგაქვს ეგ არის. დაბალი ტონით პასუხობს დედა და ბავშვს უფროს შვილს აწვდის...

ტალახიანი ფეხი ხვდება ქვაბს.
ქვაბი  ბრუნდება...
საჭმელი იატაკზე იღვრება...

იატაკზე ვარდება დედაც....
და მისი „წილი“ ტალახი ემჩნევა...

ბავშვებს შიშის ზარი უვლით...
ხან დედა სძულთ, ხან მამა, ხან ორივე ერთად...
და მაინც, სხედან  და უყურებენ...

მეზობლებმა იციან მიზეზი...
იატაკის საწმენდი ჯოხი, ან შეშა, ან კარი...
(სხვისი ოჯახის საქმე_სხვისია...)

მამა დაბრუნდა, ისევ მთვრალი...
ისევ მტვრევა...
ისევ დედა...
ისევ კარი და შეშა...

უნდა აიტანოს, უნდა გაუძლოს...
ამდენი ბავშვით...
უმომავლოდ...
კედელსაც ვერ მიეყრდნობა...

ისევ სასმელი....
დედის კივილი...
მამის შეშლილი სახე...
გაფითრებული ბავშვები...

*******************
ასე ცხოვრობენ სხვა ქალებიც...
იქვე ცხოვრობენ მეზობლები...
ნათესავები...
ადამიანები...
ღრმად დახუჭული თვალებით და ყურებით...

და კაცები,
(„შინ ყვირილი რო გაგიადვილდება და გარეთ ხმის გაღების შეგრცხვება“2 )

იქ, სადაც არსებობს განათლება...
იქ, სადაც ყველაფერს აქვს სახელი...
იქ, სადაც უნდა იყოს გამოსავალი...

იქ, კვდებიან ქალები...
ან კლავენ,
ან თავს იკლავენ...

დამნაშავე ერთია ათასთაგანი....
(ან ათასივე ერთად..)

გამოყენებული ციტატები:
1. კონსტატინე გამსახურდია „დიდოსტატი კონტსტანტინეს მარჯვენა“
2. გიორგი არაბული ”ალდის ლექსი. ალდის სიზმრები“