ერი რომ ლოცვას მოიწყენს
და შეწყვეტს ღმერთის მადლობას,
ეშმაკი უმალ მოიწვევს
მთელს თავის მხედარ-სარდლობას.

იარაღს გააიაფებს,
ომს გადააქცევს გართობად,
ყველგან ცეცხლს ააბრიალებს
და მით მოიწყობს გათბობას.

ქვეყანას აურ-დაურევს,
დაარღვევს თანაფარდობას,
მოხუცს სიბერეს წაართმევს,
ყმაწვილს კი ახალგაზრდობას.

სიმართლეს გააზარმაცებს,
ტყუილს შეჰმატებს მარდობას,
ხალხს ჭეშმარიტ გზას ააცდენს,
აქუხებს უსამართლობას.

სიფხიზლეს უნარს წაართმევს,
გააბატონებს სმა-თრობას,
ზაფხული თავს ვერ გაართმევს,
რომ გარდატეხოს ზამთრობა.

ბუნებაც შუა მაისში,
შემოაბრუნებს ავდრობას.
ვარდი კოკორს ვერ გაიშლის,
დაჯაბნის ეკალ-ბარდობა.

ლომს აღარავინ მოუსმენს,
მეფედ დაჯდება აფთრობა,
მაშინ არწივსაც მოუწევს
თავზე დაისვას ქათმობა.

მაგრამ თუ ბრალს ვაღიარებთ,
ცრემლს დავღვრით და ვცდით განღმრთობას,
წაღმა შემოვატრიალებთ
ეშმაკის უკუღმართობას!