შეიტრიალე ადრიანი გამოფხიზლება,
ცაზე შტორმია,
აქ თითქოს გზები იყოფიან თმის ბოლოებივით.
აქ თითქოს თმები იშლებიან როგორც წვიმები,
რა მორიდებით ხმაურობს მანძილი.
ერთხელაც შეიძლება ისე შეიძულო საკუთარი თავი,
საკუთარი არსებობა დააგლისო შეფერადებულ სადარბაზოს,
ხელსაწყოების ყუთიდან დეტალები ამოკრიფო
ჭირვეულობის შესაკეთებლად,
დაუდევრობის ნასვრეტები ამოავსო მარხვის დღეებით,
მერე იდაყვზეც იკბინო.
მოიკბიჩო ძვალი და საყრდენი გამოაცალო დაულაგებელ ცხოვრებას,
ბირჟაზე დგომით გამორჩეულ,
არაადამიანური ქცევებით გაძეძგილ მოგონებებს,
ციხეში ყოფნის პერიოდს,
სტუდენტობის წლებს და ამ პოეზიასაც,
დამანგრეველი ძალით რომ იკმაყოფილებს
წუწუნის, მათხოვრობის და შეუძლებლობის გამარჯვებას.
ეს არის ფუნდამენტური მომავალი,
ეს არის გამეტებული არსებობა.
ეს არის სამყარო და მასში ჩაკარგული ურთიერთობების
ზიზილ-პიპილა ზედაპირიდან არეკლილი სასტიკი ნუგეში.
გამართლებაა დაძახებამდე თუ ყურები არ დაგუბდა,
თუ ერთი ყელიდან ამოსული ხმა სხვებმა არ გაიგონეს,
თუ იმ დინებას არ გაუთამამდი,
უკუღმართად რომ მიედინება და სლიპინა ქვებზე დალექვამდე,
უჰაეროდ დარჩენას გიპირებს.

11 მარტი 2020 წლის