გზაო შეეკარი ნაბიჯებს.
ცაო შეიხორცე თაღი.
ვიდრე გადმოცვივდა მთვარიდან
სხივზე წამოცმული თვალები.
უგუგო ფოსოების დანახვისას
ვისი ამბავი გაახსენდებათ?
ან ვის  ცხოვრებას გამოჩხრეკენ
ნაცრით გავსებული ბუხარივით.
შენც არ მომიკვდე გაზაფხულო,
მისულ-მოსული ჭკუისა ხარ,
უამინდობაში დავბინავდი,
თავს ვიმეტებ და ვიკარგები.
როგორ გადავურჩე საკუთარ ხმას
მზეო - ბოლოჯერ მიკარნახე.