პირქვე დამხობილ სიტყვებზე ვწერდი
საგალობელს და სამუდარებელს
როგორმე იქნებ წამომდგარიყვნენ
და უცხო თანმიმდევრულობით ეცადათ ფრენა.
ქვაბის კიდეზე მიმხმარ ფელამუშს
ვფხეკდი არც ისე პირბასრი დანით,
რომელსაც ბებო  ნახშირთან ერთად
წყალში ავლებდა ხოლმე ბუტბუტით
და შიშებს ასე  იმორჩილებდა
გაფითრებული სულიერიდან.
ვეღარ წამომდგარ სიტყვებზე ვწერდი,
მათი ნარჩენი ნაწილები იღრიცებოდნენ,
იხედებოდნენ ერთმანეთში გაუთავებლად
და შეთავსების მოლოდინით იმღვრევდნენ ფორმებს.
მათში ვიწექი, ვიმხნევებდი უამრავ ამბავს,
ვიგერიებდი თითქმის ყველა შეკუმშვის მიზეზს 
რომ გამეჩინა მომავალი სადაც ნაკლები
სიტყვა იღვიძებს ძილნაკლული ჩვილი ბავშვივით
და ჭირვეულობს.