ქალი მგზავრობს მატარებლით,
ქალი, მაგრამ რა ქალი!
ხელის გულზე ვატარებდი,
ძმა რომ ვიყო ან ქმარი!

ნახე... რაის ბრიჯიტ ბარდო,
რის მონიკა ბელუჩი!
ახლა მისთვის თარაშივით
შევიდოდი ენგურში!

ვუმღერებდი ღამით მთვარეს,
დავლოცავდი დილით მზეს,
როგორც შვლის ან ნუკრის თვალებს,
დავკოცნიდი პირიმზეს.

როგორც ცხადად, მსურს სიზმარშიც
მის ვხედავდე თვალ - წარბებს,
ქართველს აღქმა სილამაზის
ბავშვობაში მასწავლეს.

ქალი მგზავრობს მატარებლით,
ქალი, მაგრამ რა ქალი!
ხელის გულზე ვატარებდი,
თუმც არც ძმა ვარ, არც ქმარი!

გულმაც იცის დაფასება,
სანთელივით იწვის ის!
იმ ქალს უნდა შევადარო
ანგელოზი ყინწვისის!

ოთარ რურუა

ეს ჩემი ლექსი იდეაში ლია ელიავას ეძღვნება...