ეს მომენტია, მუსიკაა, ცეკვა, გადიხარ.
შენი მზერაა სადღაც ჭერში და ჭერის იქით.
იჭერ ყველა წამს, ატრიალებ ხელში ნათიხარ
ჰაერს. ივიწყებ წარსულსა და მომავალს რიგითს.

ცირკულირდება ფერთა გამა გალა დარბაზში,
დარბაზის გულში როგორც გული - სარკე კიდია,
ცამოტეხილი ღამე გვიშვერს მთვარის თაბაშირს,
დგება და კვდება ათასგვარი ლექსის იდეა.

უცილობელი არის ნაკუწ-ნაკუწად დაშლა,
რომ იგრძნო ეგზომ მთლიანობა ნაშენი სულის,
თენდება, წვები. უპატრონო აზრების ანშლაგს
ამთავრებს შენს წინ სიზმრისპირა მთა შენისლული.