ზღვის პირას ნაპოვნი
ფერადი კენჭები
არაფერს ამბობენ.
მიდიხარ,
არ რჩები.
მაფხიზლებს,
მაჩვენებს
სიზმარი არახალს.
არ მესმის,
ვერ გხედავ,
რადგან აქ არა ხარ!

გაგხდიდი  უშიშარს,
ვითარცა უხორცოს...
და მერე ... გაგხდიდი...
(ვიცინი)
ნუ შიშობ!
რაც ვიცი ესაა:
ვერ მივსებ ნაპირებს.

თუმც შეჯიბრს
არც მე და
არც ჩემთან
არავინ აპირებს,
მათ შორის,
ვინც შენ დღეს გეხება:
ლამაზი,
ჭკვიანი,
ზე,
თუ გრძელფეხება,
ტოლობა დამიჯდა
სიზმარს და ცხადს შორის
და მაინც,
აქამდეც
თუ სხვას მირჩევნიხარ,
გამოდის ჩემი ხარ.