მომკალით და
ვერ ვკითხულობ გალაკტიონს,
ცრემლი მომდის, -
წამით ტკბობას ვერ ვპატიობ.

პოეტები...
ასე განსხვავებულები.
განა ჩასაფრებულები?!
მაგრამ დამჭერები
ჩქამის,
ვიდრე წამი გაიელვებს...

და ამ პაწაწინა ელვას
ვინ და როგორ დაგვანახებს,
სწორედაც რომ ეს ანსხვავებს.

პოეტები...
აქვთ უნარი?
ის გვაჩვენონ რამაც თავად შეაყოვნა?
თუ მხოლოდ ეს შეუძლიათ:-
დაგვანახონ ბრწყინვალება
იმ წამის და ...
კიდეც დაგვაჯერონ!
გვაიძულონ,
რომ თავები შევაფაროთ
მათი ლექსის სიტყვის ჩეროს...

და არიან პოეტები
იმ წამებში ჩაძირულნი.
როგორ მიყვარს
რომ მეძახის:
-აი ნახე, როგორია ის შიგნიდან,
თავად მიხვდი,
შენც გეტკინოს,
იგრძნე რომ ხარ კვლავ ცოცხალი,
დატკბი ამ ტკივილით.
გახვალ,
ნახავ,
მოესწრები
მომაკვდავ ჰარიჰარალეს.

მიხვდით?
რატომ
ვერ ვკითხულობ გალაკტიონს?
არ მეძახის და უჩემოდ
წამით ტკბობას ვერ პატიობ.