ცას ვუცქეროდით და სხვადასხვა ღმერთებს ვხატავდით.

ან პირიქით, ყველა თავის ერთ ღმერთს ეძებდა.

მათ სიმაღლეებს ვატოლებდით, ხოლო მიწაზე

ცოდვა წელამდე შემოგვადგა.

აწდამცხრალი სიბობოქრეა ზეცის სიმშვიდე.

ისევე, როგორც მთები - მშვენება

მიწის დუღილის შედეგი გახლავთ.

სილამაზის  კაშკაშა შუქი ფანტავს სიბნელეს,

და სიმახინჯეც ხილული ხდება.

კაცის ხელიდან თუ რამ შექმნილა,

ასევე კაცთა  გვამებით მყარობს.

მშენებლობისას ათ მილიონ სიკვდილს ითვლის

სიცოცხლის მცველად აგებული დიდი კედელი

ხოლო ლექსი კი...

ტკივილის ღრმა ფესვს ეფუძნება მაღალი ლექსი.