აზრი აზრს ჭამს —
ტკივილ-აზრ-თან ანარქია
დუმილი ყვირის —
ექსპრესია,
ნათელი ტყუილია —
მალაქია.
ყველაფრის ბოლო —
დეპრესია.
ნებას გავყვები, ხილულს, მზიანს,
ნერვი იჭიმება —
ისტერია,
რწმენა ინგრევა —
ილუზია.
დღეები  დღეებს —
მისტირიან.
სიბნელე მმართავს —
აგონია,
სარკე მატყუებს —
ირონია.
მითხრეს ცოცხალი ვარ —
არ მგონია!
სუნთქვა მიწყდება —
ინსომნია.
ტკივილი გახდა —
რელიგია
ბოლო სიტყვაა —
ემპათია?
ვხედავ რომ სუსტებს ელის —
ტყვია!
შენდობა ძლიერებს — ეპატია!
სიმართლის ყვირილი — ექსპრესი-ა!
ბეჭდები იხსნება — რეკვიზი-ცია!
მაქვს დაუძინებელი — დეპრესი-ა!
ლევიათანი იღვიძებს — ზღვის წყევლა!
აბადონი კარს ხსნის — განაჩენი!
გეენა ელოდება — ცეცხლი მარად!
ბნელი ბეჭედი — კაბადონი!
შვიდი საყვირი! (ყველა ერთად!)
სისხლი, ბეჭდები, განაჩენი!
ზეცა დუმს — ჯოჯოხეთი რეკვით იციან!
ლოცვა დაიწვა —
რწმენა დაეცა —
და ბოლო სიტყვა იყო…
აგონია.
ზეცას ვკითხე პასუხი,
მაგრამ დუმილი დამხვდა გზად —
ხსნა თუ არსებობს საერთოდ?
არ მგონია!
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.