დღეს გავიღვიძე და უცებ მივხვდი, რას გრძნობ მოხუცო, ჩემო ტერენტი...

                                                  ტერენტი...
                                                    არა გრანელი!!!
                                                        შენ ხარ ტერენტი..

                                                                                        დღეს იქნებ დღეა, შენთვის სულ ბოლო
                                                                                        ასი წლის ტერენტი?...

დღეს გავიღვიძე და უცებ მივხვდი,
მომნატრებიხარ ძლიერ, ტერენტი...
მე ინვალიდი შენ კი მოკვდავი, ალბათ შევავსებთ
ერთმანეთს ცრემლებით,

მოხუც ფეხებში დაჟანგებულ ტყვიების ტკივილს
ღამღამობით კვლავ სიმღერით კურნავ, ჩემო ტერენტი?

შენ უდიდესის სახელი გქვია, ანდა მოიცა, იქნება ვცდები?!
კაცის სიცოცხლე რად იზომება მხოლოდ სტროფებით, რითმებით ვრცელით?

                                                                                    ტერენტი!
                                                                                      არა გრანელი!!!!
                                                                                          შენ ხარ ტერენტი!

კისერზე გაწევს უსაზღვრო ცოდვა, ბევრი მებრძოლის ოჯახის დარდი,
ეს ომი იყო, უნდა მოგეკლა, ღმერთი შეგინდობს უდავოდ, ტერენტი....

დღეს გავიღვიძე და ახლა მივხვდი, როგორ მაკლია შენი დღეები,
როგორ არ მინდა ისევ იტანჯო კიდევ ათას წელს მარტო, ტერენტი...

გადმონაშთი ხარ შენ საუკუნის! ილიას სიტყვის, აკაკის ლანდის...
ორჯერ იომა შენთან მსოფლიომ, ორჯერ იგემე სიკვდილი მიწის...

დე, განისვენე, ტერენტი, ჩემო... როგორ არ მინდა, როგორ გშორდები,
მე მომიტევე რაც რომ ვერ მეყო დრო, ამ სინათლით უკუნ მებრძოლი....

დღეს გავიღვიძე და უცბათ მივხვდი, რას გრძნობ ტერენტი, როცა მღერიხარ,
გადმონაშთული ტრადიციები მართლაც ამართლებს, როცა მიდიხარ...

გთხოვ, გამიხსენე, ტერენტი, ჩემო.. გთხოვ ნუ დახუჭავ წამივრად თვალებს,
ამ საუკუნეს ომს თუ მოესწრო, ისევ იომებს ტერენტი ხმლებით?...

შენ ანთებული თვალები გქონდა, მე კი გიმღერი ახლა და ვფიქრობ
თუ მოეწონა? თუ არ დამძრახა? ნუთუ, ვახსოვარ ტერენტის, ღმერთო?..

ამ ლექსს მე გიწერ ცრემლებით, გლოვით, ვიცი რომ მტოვებ და ვერც მიხსენებ,
ინვალიდია სიბერე ჩვენთვის, დაცლილა გრძნობა გრაალის თასში...
ახლა ვუმღერებ მე შენს ჭრილობებს, დაგეხმარება წასვლაში ცაში
მერე იქიდან შენ გადმოგვხედავ გრძნობების ფიქრით ცრემლების ალში....