"И тогда сказал мудрец:
                            Дорогу осилит идущи."



ტკივილს მოგგვრის იმედების გაცრუება,
მაგრამ ნურა შეგაჩერებს სავალ გზაზე;
ღაწვზე ცრემლი მაგ ჭრილობას ასალბუნე,
არ თქვა - რატომ, დაე იყოს ნება ღვთისა.

ის ადგილი, ვითომ, როგორც ოაზისი,
გონებას რომ ეჩვენება უდაბნოში,
სიარულით დაღლილ კაცის მირაჟია,
თუმცა დრომდე გეხმარება გაძლებაში.

გევედრები დამანახე შენი სახე,
გული მალე გამიხარე გათანგული,
თორემ გვალვა სოფელს შეეჩვია,
ნაყოფს ვეღარ გამოიღებს გაზაფხული.

ბოლოს ესღა დამრჩენია საიმედო,
როცა მესმის სტრიქონები საამური:
დამიჯერე ახლოს არის დასასრული,
სიყვარულის საოცარი ნავსადგური.