ჩვენი  კუდრაჭა  ნინიკო,
პატარა,  კნაჭა  ნინიკო,
კვირა  დღეს,  ყველა  ბავშვივით
ისვენებდა  და  შინ  იყო.
შინ  კი,  თუ  ყურშას  არ  ჩავთვლით,
მის  გარდა  არავინ  იყო.
სახლის  საქმეებს  გოგონა 
სულ  მალე  მორჩენილიყო.
მერე  კი,  მარტო  დარჩენილს
რა  ექნა,  მოწყენილიყო...
არც  ლია  გადმოსულიყო,
არც  მაკა,  აღარც  თინიკო...
ბოლოს  აეღო  კალათა
და  ტყისკენ  გაფრენილიყო...
დარჩიო,  ეთქვა  ყურშასთვის
და  ისიც  დარჩენილიყო.

იმდენი  სოკო  ეპოვა,
კალათა  გატენილიყო!
ძლივს  ეწეოდა  ნინიკო,
მაგრამ  მშველელი  ვინ  იყო...
თუმცა  კალათას  ვინ  ჩივის,
გზასაც  რომ  აცდენილიყო/!.
შეშინებოდა  პატარას,
ცრემლებად  დადენილიყო...

ამ  დროს,  სად  იყო,  სად  არა,
-  ყურშა  იქ  გაჩენილიყო!
სანამდე  დაინახავდა,
ხმაზევე  ეცნო  ნინიკოს!..
წინ  გაძღოლოდა  მეგობარს,
ტყე-ტყე  და  ბილიკ-ბილიკო,
სულ  მალე  გზაზეც  გასულან,
ტყეც  უკან  დარჩენილიყო...

ცოტაც  და...  -  ნინოც,  ყურშაც  და
სავსე  კალათაც  შინ  იყო...