თბილი ღიმილით ან ცრემლის სითხით
და ტკივილების მწარე კუნწულით
დატვირთული მაქვს ურიცხვი სიტყვა -
ფიქრის ურიცხვი მცირე კუნძული -
არა იმიტომ, დროს, ძირს რომ გვითხრის,
გადავუმალო ფიქრი მცირედი,
მე, თიხით ქმნილმა, სანამ კვლავ თიხის
მღვრიე ბელტებში ჩავიძირები,

ვწერ, რადგან სიტყვის ამოსვლა, თვითონ,
მინდვრად ბალახის ამოსვლასავით,
ბუნებრივია - ჯერ თითო-თითო,
მერე წყვილ-წყვილი, მერე სამ-სამი
და სიტყვა, როგორც ყვავილი სითბოს
სიხარულსა და ტკივილს მორჩილებს;
და თუმცა ვხედავ ყვავილებს ცელით,
სიტყვებს კი ისევ სიტყვით მოჭრილებს,

ისე ვწერ, თითქოს ვიცინი, ვტირი
და ჭირსაც, ლხინსაც ვუძლებ რაღაცით,
რადგანაც ამ დროს ვემორჩილები
ჭირზე და ლხინზე უფრო რაღაც დიდს
და იგი, ჩვენი სულის მპყრობელი,
ჭირსა და ლხინს რომ ქვეყნად არიგებს,
ქედს მახრევინებს: "ესე სოფელი
ასე უქმნია არსთა გამრიგეს".
და ვწერ..