მე ვეჭვიანობ ცაზე, რომელიც
გიყურებს როცა უნდა...
მე ვეჭვიანობ მაისურზე,რომელიც
გრძნობს შენს სურნელს ყოველთვის...
მე ვეჭვიანობ შარვალზე,რომელიც
ეხება შენს სხეულს როცა გაცვია...
მე ვეჭვიანობ ტრუსზზე,რომელიც
გაცვია რათა ყველას აცვია...
მე ვეჭვიანობ თვალებზე, რომელიც
სარკეში ჩახედვისას გხედავენ,
ნეტა როგორს გხედავენ?!
მე ვეჭვიანობ ცხვირზე,რომელიც
გაცოცხლებს როცა სუნთქავ...
მე ვეჭვიანობ ტუჩებზე,რომლებიც
გაჭმევენ როცა გშია...
მე ვეჭვიანობ კისერზე, რომელიც
ტრიალებს როცა იხედები მარჯვნივ ან მარცხნივ....
მე ვეჭვიანობ მკერდზე,რომელც
უბრალოდ გაქვს რადგან ყველას აქვს...
მე ვეჭვიანობ მუცელზე,რომელიც
იკუმშება და ფართოვდება მაშინ როცა სუნთქავ...
მე ვეჭვიანობ ხელებზე,რომელიც
გეხმარება,რომ შექმნა რაიმე ძვირფასი...
მე ვეჭვიანობ ფეხებზე,რომელითაც
შეგიძლია იხეტიალო მთვრალმა ან მაგიდაზე შემოაწყო დასვენების მიზნით...
მე ვეჭვიანობ შენს ტერფებზე,რომელიც
შენს ფეხსაცმელს ეკუთვნის...
მე ფეხსაცმელზეც ვეჭვიანობ,
ვეჭვიანობ ჭიქაზე,რომელიც გიჭირავს,
ვეჭვიანობ სიგარეტზე რომელსაც ეწევი,
მე ვეჭვიანობ ადამიანებზე,
ვეჭვიანობ არარაობებზე,რომელთაც
შენთან ერთი ღამე მაინც აქვთ გატარებული...
მე ვეჭვიანობ ჩემზე, რომელიც ეჭვიანობს შენზე...
ამის მერე ვინ ვარ მე?
ან ვინ დავრჩით ჩვენ?....