საწოლში ვისაც დაუნახავს შენი სხეული....
სახეზე თითქოს ქერუბიმთა ღიმილი ხარობს...
მე ვეტრფი შენს ბედს, უბედობის ფატა რომ ესხა,
სუნთქვა ნუ გიჭირს, ცხოვრებაზე ნურაფერს ამბობ...
დარდი და ტანჯვა შენს გულს მენდე, ვერაფერს ავნებს,
წუხილს და ცრემლებს ჩავენაცვლო უნდა მეგობრად
და უმზეო დღის თუნდაც უხეშ, გაყინულ ხელებს
გჯეროდეს ღმერთი არ დაუთმობს შენში "დღეობას"..