მომავლის სიბრძნე: იბადები იმისთვის, რომ მოკვდე და ცოცხლობ იმისთვის რომ გადარჩე.
_____


ქალი უნდა იყოს

ქალი უნდა იყოს ნაზი,
კაი ზადნი, სწორი ხაზი,
ოდნავ მკაცრი, თვალწარმტაცი,
თუნდაც ავი, მაგრამ წყნარი.

ქალი უნდა იყოს მუშა,
ტანდაბალი, როგორც ჯუჯა,
საყვარელი, მოალერსე
მსუქანი ვით თოვლის გუნდა.

ქალი უნდა იყოს ვარდი,
ეკლიანი როგორც ზღარბი,
ცოცხებივით წამწამები,
ჭიასავით გრძელი წარბი.

ქალი უნდა იყოს ქვა
აბა მეტი რაღა ვთქვა?!

_____________________________

ავად ვარ

ახლახან კარდაკარ დავიწყე სიარული,
ხანდახან ავად ვარ, არა ვარ მხიარული,
გეძახი აქ არ ხარ, სადღაც ხარ მიმალული,
უშენოდ ავად ვარ, ძალიან მტკივა გული...

___________________________________________

ჭორია ყველა სიმართლე

ჭორია ყველა სიმართლე,
ვინც დაინახა სინათლე,
აღარ მოუნდა სიკვდილი,
ღმერთს ევედრება დღეს დილით,

ღმერთო! გააღე კარები,
ღმერთო ჩამოჰკარ ზარები,
არ მჯერა ჩემი თვალების,
აღარც კაცების, ქალების...

ჭორია ყველა სიმართლე,
ვითომ ყოველთვის გვიმართლებს,
ღმერთი არსებობს? ჭორია
ეშმაკის მონაგონია!

ჭორია ყველა სიმართლე,
ვინც მოიგონა სიმართლე
მან მოიგონა ტყუილი
ვინ არის ჩვენში მტყუანი?

ცრუ არი, ყველა ცრუ არი,
მსუქანი, ცოტა მსუქანი,
უთხარი, რამე უთხარი,
თუ გინდა ცოტა მუქარით...

ჭორია ყველა სიმართლე,
ვინც დაინახა სინათლე,
მან დაინახა სიკვდილი,
იმ ქვეყნად წავა ხვალ დილით...

___________________________________________

ცუდი ხალხი

არ აქვთ ზრდილობა, არა აქვთ ტაქტი,
არ აქვთ ლოგიკა, აქვთ მარტო ტახტი,
რომ არ გაცივდნენ, სულ მთლად დაკნინდნენ,
არა აქვთ ერთი მთავარი აზრი...

მათ არ იციან, თუ რა იციან,
არ განიცდიან, აღარ გვიცდიან,
მეც არ მიცდია, არ განმიცდია,
აღარ მითქვია, სხვას მიმინდვია.

იძახის, აზროვნებს, სიგარეტს აბოლებს,
ეძახის გან***ებს, ვინც მას არ აგონებს,
ხმას, დაუფიქრებლად გაწირავს ძმას,
ვერ ვხედავ, მაგრამ ვერ ვხუჭავ თვალს.

___________________________________________

წვიმს

წვიმს! ნელნელა ღრუბლები ბერდებიან,
წვიმს, ფერადი სიზმრები ცოცხლდებიან,
ჩვენც, ამაყად მივყვებით მდინარეს,
ტბებს, რომელიც გვინელებს ტემპს.

___________________________________________

ლეტლეტი

ცოტა დრო დამრჩა, ბევრი გავიდა,
ცოტაღა დავრჩით, ბევრი წავიდა,
მზე ამოვიდა, მთვარე ჩავიდა,
გული სიტკბოთი ისევ გამითბა...

ბედმა ხელი მკრა, ზურგი მაქცია,
მიწა გამისკდა, უკან დამწია,
ხელი ჩამავლო, აღარ გამიშვა,
ჩუმად ვუთხარი, მან კი ჩამიშვა.

ისევ ისე ვარ, მარტოდ, ეული,
ისევ მაგრად მაქვს მე დარხეული,
ისევ მაცვია მე დახეული,
არ ვარ ჯიბეზე გადარეული.

ეს თეთრი თოვლი, თოვას განაგრძობს,
შენ თითქოს ჩემთან ლტოლვას მთავაზობ,
შენ ისეთ ლამაზ გრძნობას მთავაზობ,
მიკვირს, მე „დიახ“–ს რატომ არ ვამბობ.

ჯერობის ჯერება, მიკვირს დაჯერება,
შენი გაჩერება, ისევ ამღერება,
ალბათ ამღერდება, წამი გაგრძელდება,
ბერი დაბერდება, არვის დანებდება.

და ისევ ისე განაგრძობს თოვას,
როცა გაჩერდება განაგრძობ ბოდვას,
ალბათ სიცილისგან დაიწყებ ხოხვას,
როცა მოდრეკილი დავიწყებ ლოცვას.

მრცხვენია როცა ვწერ ლექსებს, სევდიანს,
ნახავრა ფრაზას, სევდიანს, აირჩევ სხვა გზას,
ვნებიანს, არც ისე ცრემლიანს...