ლექსების სასაფლაოზე
საფლავის ქვასავით
ვწევარ,
და ისე ვხრიალებ,
თითქოს
ნიჩბით გოროხებს
ვყრიდე სამარეში.

ლექსების სასაფლაოზე
ჭირისუფლის მოთქმასავით
ისმის
ჩემი ხმამაღალი
სუნთქვა,
და სუსხი მატლივით
დაძვრება ჩემს უბეჭდო თითებზე.

ლექსების სასაფლაოზე
შვილმოკლული დედის
შავი მანდილივით
შუბლზე მეფინება
საკუთარი ქოჩორი,
და
ძილს მიფრთხობს.

ლექსების სასაფლაოზე
მესაფლავის გაოფლილი
პერანგივით
ფრიალებს
ჩემი ყორნისფერი სიზმარი,
და
ცხადივით გულს მტკენს.

ლექსების სასაფლაოზე
უზიარები სულივით
სტვენა-სტვენით
დაეხეტებიან
ჩემი ფიქრები,
და
ბავშვებს აშინებენ.

ლექსების სასაფლაოზე
მკვდარი ტაეპივით
მძინავს.
უნდა გავიღვიძო,
და ვიქუხო.
რადგან,
ლექსების სასაფლაოზე
მეორედ მოსვლას
ელიან.