"ივერიის ქალწულთა თვალები, საცა მედიდურობა და დარცხვენა
                                                          ერთი და იგივეა, რომლებშიც დაინახავ გაჩენის პირველ დღეებს.."
                                                                 
                                                                                                                                            გრიგოლ რობაქიძე

შეეხო თვალებს,
შეეპარა ღაწვებს, დახვეწა
მზერა, შეჰმატა ელვარება,
შუქთა თამაში.
შეეხო ბაგეთ,
(ყაყაჩოებს ფერებს ევედრა),
სურვილით სავსე,
ამბორყოფად სანატრელ ბაგეთ.

თმებში იების სურნელებად
ჩაეწნა, ყელზე
შეფიცულ მიჯნურ ჭაბუკივით
მოეჭდო ვნებად.
წელთა სილაღეს,
შედევრებად ძერწილ თეძოებს
გაუმჭვირვალე საფარველით
ურეკლავს ცეცხლებს.

ჩვეოდა როგორც,
ივერიას ნაშობ ქალწულებს
ველურ ვნებაში ქედმაღლურ და
თავნება ეშხებს
შეუხამებდა სიმორცხვის და
რიდის სიმწიფეს...
იფეთქა მწუხრზე,
სილამაზის ზიარსაყოფად
სერაფიტები ქართველ ასულს
სულში ჩაეკრნენ.

და შეჰხაროდნენ ივერიას
ანგელოზები....