ერთხელ  იქნება  -
მეც  მოვიხდი  დუმილის  სახადს
და  მოლოდინში
იმ  ნანატრი  დღის  გათენების,
მოვიგდებ  მხრებზე  კოლხურ  ღამეს  -
იისფერ  ნაბადს
და  ნიავივით 
ნაპირ-ნაპირ  აგედევნები...

გზად,
ჭალ-ჭალა,
ძილგატეხილს  წამოვშლი  ჰანგებს,
რომ  შეერიონ  ხმიანობას
შენი  ჩქერების...
და  ვივლით  ასე,
დაკბილული  მთებით
ცის  სარკე
ინათებს  ვიდრე
გამთენიის  ფერთა  ფერებით...

და  ციხე-გოჯი
პირველ  სხივს  რომ  გუმანით  იგრძნობს
თვალჩალიბრული
და  დაჩეხილ  თავპირს  მოისრესს,
მეც  შენს  მხარდამხარ  გამოვარღვევ
კლდეების  ვიწრობს
და  ნანგრევებში  ღამენათევს
ავუქშევ  ნისლებს...

და  ცვრით  გალუმპულს,
ნაბადსაც  რომ  ლოდებზე  გავფენ
და  რკინის  ხიდთან
სისხამ  მორევს
გავჭრი  მხარულით,
როგორც  დამფრთხალი  კალმახების
მარულა  სწრაფი,
ულამაზესი  დაიწყება
დღეც  -  სიხარულის!..

1968 წ.