მე ვარ,შენ ხარ-ვართ და ვართ...წესით აქ უნდა მთავრდებოდეს ეს წერილი,მაგრამ ჩვენ-ადამიანებს,ხომ გაუთავებლად გვიყვარს იმაზე ლაპარაკი,რაც ისედაც ნათელია?!
  ხო,ჩემზე უკეთ ვინ იცის,რომ ყველაფერს ორი მხარე აქვს,მაგრამ ეს უფრო ამ ყველაფრის მესამე მხარეა და ჩვენ ამ მესამე მხარეს მოვექეცით...აქ არა,უფრო სხვა სიბრტყეში,სხვა განზომილებაში...
  აი, შენ აქ ისევ ხმამაღლა ყვირი:-დროა ანნა,დროა! და მეც გავრბივარ შენიდან,საკუთარი თავიდან,ამ ვირტუალური არარსებობიდან სადღაც უფრო რეალურში.სადაც, როგორც წესი,ყოველი ამოსუნთქვა უდრის სიტყვას,ყოველი სიტყვა-გრძნობას და შენ-მეს.სადაც ყველა ფერი ერთად ქმნის ყველაფერს და უფრო ერთად-მრავალფეროვნებას. და აი მე ისევ გავრბივარ სულმოუთქმელად, გაუჩერებლად,უკანასკნელ ენერგიამდე...მარტო იმიტომ,რომ რაღაცნაირად დარწმუნებული ვარ ,ოდესმე მივაღწევ იქ-ჩვენს(მარტო ჩვენს) ფერად სამყაროში...