შიმპანზე,
მე და შიმპანზე საპნის ბუშტებს ვუშვებთ,
მიფრინავს და სკდება,
დავცინით,
ბევრს ვიცინით, სანამ წვიმა წამოვა და სახლში გაგვაგდებს,
სახლი შორს არის აქედან,
მაგრამ ჯერ გეტყვით სად არის ეს "აქ"
ეს ვენეციაა,
ვენეცია,  ჭეშმარიტად პროვინციული ქალაქია,
რომ არა  სუნიანი წყალი,
დორბლიანი გონდოლიერი და ჩამონგრეული კედლები,
ვერ გადავწყვეტდი,
ღორების ფერმა მირჩევნია, თუ ეს ადგილი.

მე ვცხოვრობ,
არ ვიცი რატომ, მაგრამ მაინც,
მნიშვნელოვანია ყველა დაღამებული და გათენებული დღე,
მთქნარებიდან მთქნარებამდე,
ამოსუნთქვიდან ჩასუნთქვამდე,
სიზმრიდან სიზმრამდე,
მაინც ვახერხებ ვიფიქრო შენზე,
შენ ხომ დღესაც,
სადღაც,
ბნელ და მიტოვებულ ქუჩაზე
ისევე  ბოზობ...
მე არ ვიცოდი მაშინ,
მაგრამ ახლა,
ამ ქალაქში, სადაც არაფერი მომწონს,
ვხვდები,
მაშინ მთავრდება ყველაფერი,
როცა სიყვარული, უბრალო თვითმიზანი ხდება.

დღეს არ უწვიმია,
მე და ჩემი შიმპანზე სასეირნოდ მივდივართ,
ჩანთაში სულ ცოტა საპნის ხსნარი,
რამდენიმე სენდვიჩი და,
პრეზერვატივების დიდი შეკვრა მიდევს,
ჩემი მონატრება,
მაინც უფრო მეტია ვიდრე რამდენიმე ევრო...