(ეს ჩემს გატაცებაზე დავწერე ,რომელიც სიყვარული მეგონა და სიგიჟემდე ვიტანჯებოდი და მას ეძღვნებოდა. )
----------------------------------------------------------

  რა გითხრა,რით გაგახარო,ჩემო საბრალო გულო,ვის შეგადარო,ასე მამაცო ,ასე ერთგულო.ახლა მაცადე, ცოტაც  მაცადე და სულ ერთად ვიქნებით, ერთად და უდარდელად განვლევთ სიცოცხლეს.
  იბაგუნე,იბაგუნე ისე,რომ შენი ხმა ყურს ესმოდეს...არ მიმტყუნო,კიდევ ცოტაც გაუძელი,კიდევ ცოტაც და ჩვენ.......აღარ ვიცი რა ჩვენ , ასე გეუბნები უკვე რამდენი წელია,მაგრამ სადღაც შუქი გამოჩნდება,შენ იბაგუნე და ნახავ ღამის წყვდიადს შეცვლის მზე,მის სახეს სხვისი სახე,შენ ცოტაც გაუძელ ასე სწრაფად არ ძალმიძს მისი დავიწყება....
  კარს ნუ იხურავ გევედრები, ნუ მიიხურავ,ვიღაც გამოჩნდება,დაგვეხმარება ,აი, ნახავ ყველაფერი კარგად იქნება,კარს ნუ იხურავ......
  კარის ჭრიალს ვიღაცის ფეხი აჩერებს..... ეს ისევ ის არის....მაპატიე გულო,ცოტაც გაუძელ,ხომ გითხარი ასე სწრაფად არ შემიძლია............