დილა სწორედ ისე დადგა, როგორსაც შენ ელოდებოდი ხოლმე, ვეებერეთელა ოქროსფერი მზე ამოვიდა მთის წვერიდან, კარგად გაიზმორა და გამარჯობაო უთხრა ყველას. ყველას, შენ გარდა ყველას უთხრა. მეც სიგარეტით ხელში ვხვდები მზის ამოსვლას, მაგრამ შენთან ერთად ყოფნისას შენ თვალებს ვუყურებდი, ახლა კი კედელზე გაკრული სურათებიდან მიმზერენ თაფლისფერი თვალები, ჰო იმ სურათებიდან მიმზერ შენ რომ გულმოდგინედ აკრავდი კედელზე... ”იც გიი, მე რომ შენს ბინაში გადმოვალ მაშინ დავითავლოთ რამდენი დღე გავატარეთ ერთად კარგი??? ” ჰო კარგი... გეუბნებოდი მეც და ასე ჭრელდებოდა ჩემი ბინის კედლები, დღეს კი შენს მაგივრად მეგობრებს ამოაქვთ ფოტოები და აკრავენ კედლებზე იმ წუთების გასახსენებლად სადაც ჩვენ ბედნიერები ვიყავით და გვეგონა რომ არც არასოდეს არ დამთავრდებოდა დრო, ვერც ვერაფერს ვერ გვიზამდა სიკვდილი იმიტომ რომ ჩვენ გვიყავრდა ერთმანეთი და ეგ იყო მაშინ მთავარი.
    აღდგომის ღამე ერთად გავათენეთ ეკლესიაში, გამთენიისას ჩემს მხარზე ჩამოგეძინა დაღლილს, მაშინ რომ მცოდნოდა რომ ეს  უკანაკნელი ღამე იყო, რომელც ერთად გავტარეთ არც მოგცემდი დაძინების საშუალებას, რომ ცოდნოდა მეორე დილით ვიღაც ლოთის პირად ამბიციებს შეეწირებოდი, ჩაგიხუტებდი და არსად არ გაგიშვებდი.
  იცი ვარდებიც აყვავდა უკვე, შენთვის შეპირებული ასი ვარდიც მოგიტანე,  გახსოვს დაგპირდი ცოლობას რომ გთხოვ მაშინ მოგიტანთქო ვარდებს. მოვედი, მოგიტანე და ცოლობაც გთხოვე, მაგრამ შენ არ დამთახმდი, შავ კუბოში ჩასვენებულს არც კი გაგიგია ჩემი იქ მისვლა, არც ის როგორ გაგიკეთე ლამაზ თითზე ბეჭედი, შენ ცოლი ხარ ჩემი და ასე იქნება ცხოვრების ბოლომდე.
    ყოველი წირვის შემდეგ ასე მგონია ღმერთმა სასწაული მოახდინა და ისევ მომცა შანსი. სიხარულით მოვრბივარ სახლში, მგონია შენ დამხვდები, კარებს შემოვაღებ და როგორც ყოველტვის მეტყვი: ” აუ გიი დამეწვა კარტოფილი” და მერე ორივენი ვზვართ და ნაკლებად დამწვარ ნაჭრებს ვეძებთ ტაფაზე და ვიცინით. მაგრამ ვაი რომ ქვეყნდა ყველაფერი ისე არ ხდება როგორც ჩვენ გვნდა.
  მაშინ ორვენი ერთად ვსდევნიდით სიკვდილს, ახლა კი საძებარი გამიხდა, მინდა რაც შეიძლება მალე მოვიდეს და წამიყვანოს იქ შენთან, მაგრამ შენ ანგელოზი იყავი და და ალბათ ღმერთთან იქნები, მეკი ჯოჯოხეთი მელოდება. მაგრამ ვანანობ და იმისთვის ვცოცხლობ რომ მოვინანიო და გევემზადო შენთან შესახვედრად  ცოდვამონანიებული.
  ცოტაც დამელოდე და მე შენთან მოვალ ძალიან მალე...