ყინვის ხელები
ზედ ადნება ფერად ვიტრაჟებს,
ყავის სურნელით გაჟღენთილი
კაფის გადაღამა...
დაილექება
შენს სხეულში ჩემი სინაზე...
და იმ დღეების მონატრება
მზეს რომ გადაჰყვა...

ჰო, ეს ზამთარი
ასე ცივი და უნაპირო,
შემოეჩვევა ჩემს სულს,
როგორც შავი ობობა...
მაჯებზე, როგორც ხუნდებს,
ისე ვიხვევ, ლალს და საფირონს...
და ვგრძნობ თვალებზე
ცხელი კვამლი როგორ მობობღავს...

ეს ყველაფერი
საუცხოო, არასაჩემო...
ცხოვრება თითქოს დაემსგავსა
უცნობ მირაჟებს...
კარს ვხურავ...
ყინვას ვეჯახები მაღალი შუბლით...
გაყინულ ცრემლებს
უპეებში ფრთხილად ვილაგებ...