გარდაიცვალე კერპო,მოგაკითხა სიკვდილის ზარმა,
შენი დამფასებელიც მეტი გაჩნდა,
აქამდე კი ურჩევნოდათ ყოფნა გაღმა,
არ მიგიკარა არც გამხმარმა ვარდმა.
გვიან იტირა ცრემლებით ცამ...
გვიან გინატრა მდინარემ ღრმამ...
მართალია,სხეული შენი მიწიდან გაქრა,
მაგრამ სიტყვები შენი გულებში დაგვრჩა.
ყოველ დღე ხედავ ნიკალასა და ლადოს უსმენ,
ტაბიძესა და აკაკის მუზებსაც უცქერ.
მჯერა,რომ გაისმება კაკუნი და "ვინ არის?"
მაშინ კი მივხვდებით წვეთობას მდინარის.