რად დამშტერებიხარ მზეო ასე ურჩად?
ნუთუ ვერ გიცვნივარ ვინ ვარ?
მე ის ვარ ვინც უბით შენს ცრემლებს ვიუნჯებ
და შენს კალთაში ვზივარ.
შენი ძუძუმტე ვარ, შენს ნასუფრალებს,
ქარცეცხლთ რომ ვიხუტებ მწივარს.
შენ კი გამისაბნავ ცას ვარსკვლავნარკალევს
და ისევ მიმატოვებ ცივად.
აღარაფერი მაქვს, უფლის გაჩენილი,
შენი ნააკვნარის გარდა?
რომ ასე უღმერთოდ, მარტოდ დარჩენილი
ცეცხლის ფარდაგად მქარგავ.
მოდი დამიცავი, ხვატსგადარჩენილ
ქართველ მამელუქთა სულთქმავ.
მიწა ვარ მდუღარე და პირდაბჩენილ
ყორღანებიდან ვსუნთქავ!