გარდაცვლილი ხმა, ან ხმაური,
უხეშ წერტილებად ილექება ჭიქაში...
მე,
უბრალოდ მინდოდა მეთქვა...
************(1,2,3)*****************
ზოგი  ბგერას,
ანდერძში დასმულ წერტილს,
ან თუნდაც დიდ ტირეს ეძახის
საფლავის ქვაზე,
ორ ოთხნიშნა რიცხვს შორის,
შესამჩნევად გაჩხირულ ცხოვრებას...
**********1913-1977**************

ნაცრისფერ მარმარილოს,
ქვის თეთრ ფილას,
ან რკინის ღობეზე შემორჩენილ ჟანგს,
წარბიდან წარბამდე დანაოჭებულ შუბლსა და სტაფილოსფერ ჭიას,
ერთი აქვთ საერთო,
მი(ს)ტ(იკ)ური დაძაბულობა,
ფრაგმენტული ფიქრი წარსულზე და ბუნდო(ვ)ანი მომავალი.


გესლიანი ნაწვიმარი შავ მიწაზე,
ცრემლზე უკეთ ეხმარება ყვავილებს ამოსვლაში,
აკნინებს მზის ძალისხმევას,
იყოს ერთი,
თუნ(დ)აც ღრუბლებ(ი)თ დათრგუნუ(ლ),
უპირო და უემოციო ცაზე,
აქ, დაბლა, ბევრი ტირის,
ბევრს კი, უბრალოდ ვერ გაუგია,
რა საჭიროა ყოველივე?
როცა ერთ დროს, არავინ იყო იქ,
სადაც დღეს წამებს ითვლის,
პანაშვიდის გამო ადრე ამდგარი,
წვერიანი კაც(ი).
*********OMEN************