დაღამებამდე მამყოფე მარტო,
მარტოობამდე მაცოცხლე მხოლოდ,
მასუნთქე სითბო პირსავსე ჭლექით,
მამღერე სევდის შიშველი სოლო.
გამანადგურე - უბიწო დარდით,
დამაგდე პირქვე - სუფთა სინდისით,
მე მსურდა მხოლოდ შენი სურვილი
და მიწიერი განცდა სიშიშვლის.

მზე გადაგორდა უხმო სივრცეში,
მზე შთანთქა ზეცის უსიტყვო დარდმა,
გადავინაცვლე სადღაც კუთხეში,
სიცივემ მხარი უმიზნოდ გამკრა.

ფიქრებს გავიხდი, დამფარავს წვიმა
და შენც მშიერი მზერით გამათბობ,
მოვკალით ღმერთი, მოვკალით წყენა,
დაძრწოდა ქარი უმისამართოდ.

გზა შორი……. . . წვიმა . . . შეშლილი ტანი . . .
ჰკრა ხელი წყევლამ პირქვე დამხობილს,
დრო იყო მრუდე ღრმად ჩავისუნთქეთ
მკვდარი გრძნობების გამონაბოლქვი.
ასე მიყვარდა მზერა შიშველი
გაუსაძლისი სიმშვიდით სავსე,
ასე სათუთად ვეფერებოდი
ნეკროლოგებზე გაწოლილ განცდებს.
მაგრამ სიტყვები, მთვრალი სიტყვები,
ისევ იჩინეს თავი წყლულებმა
და გაღიმება ყველა იარის
ჩაიჭედება გულში ლურსმნებად.

დაღამებამდე მამყოფე მარტო,
ხელის გულებით დაწვი სათქმელი,
მარტოობამდე მამყოფე მხოლოდ
რომ შევაჩერო დრო დასაბმელი.
წარმოსახვაში გათელილ გზებზე,
დავტოვებ ცოდვაც ჩუმად გამხელილს,
დამაჩნდებიან ტანზე წყლულებად
შენთან შეხების მუქი ზრახვები.

ღამე კი მაინც მენგრევა თავზე
და გლოვა დროის ჩერდება - გესმის??
შეიშრე ცრემლი, შეიშრე ცოდვა,
უსაქმურობით მოკლული ღმერთის.