დღესაც დილიდან დამატყდი თავზე,
გებრძვი და მაინც მძალავ:
ჩემმა შთაგონებამ უკვე მერამდენედ
ამხადა თავის ქალა.
შემეშვი,წადი, შენგან მომასვენე,
შიში უსაფუძვლო მამღვრევს,
დღესაც ცოცხალი ვარ, ცოტა დაუდევრად
ვსუნთქავ დამადლებულ ჰაერს.

გასროლა მიზანში, მიზანი _ სიმხდალე,
დარჩა საფეთქელი სახტად :
ძალიან ძნელია უმიზნოდ ბოდიალი,
უმიზნოდ გაღმა გასვლა.

როცა ბედნიერებას ვწონი გრამობით
და გზაც სწორია სავალი;
გაუბედავი ფიქრი მკვდლელობაზე
მაცვია, როგორც თეთრი შარვალი..

            თქვენს ახალ გამოცემას კრძალვით გადავფურცლავ,
            ვიქნები განმსჭვალული რიდით,
            მაგრამ დაფიქრდი და კიდევ სანამ დაწერ
            პირში შეითხარე ორი თითი.

              კბილებიდან გამომცარი თუნდაც საყვედური
              მაინც ჩემს მკლავებში გიხმობ:
              ჩემს დაპატარავებულ მკერდზე მორიდებით
              სახლობს გულახდილი სითბო.


გაოცდი დაფოთლილი თრთოლვით,
ვერ აგნებ ფიქრებში სავალს,
გაოცდი როგორ გიყურებს,
ფარდულტან ამრეზილი კატა.
გაოცდი,ამოიღე დირე,
დავანთებ შურის კოცონს,
მწკლარტე ირონია შენთვის მირონია
სახეზე ჩამოსული ლორწოდ.
გაოცდი, გაცრეცილი სახეებით,
ან თვალზე გაიკარი ლიბრი
აღარ ნათდება,ღამემ ჯიუტად
განთიადს დააჭირა წიხლი.
გაოცდი, შემომხედე სახის მიღმა,
გაყუჩდი გაიგონებ ხავილს,
შენთვის ვიქეცი უხსენებლად,
შენთვის გავიხადე კანიც.
გაოცდი გულგრილი გაოცებით,
მტკიცე სახეში სიბრალული,
შეთხზე უსახური მდუმარება,
კრძალვით ამომხადე ურჩი სული.

                          მოგისურვილებ...მაღონებს ღამე,
                        ვთხზავ ნაღველს და გამქრალ ჩრდილებს ვხატავ,
                        განწირული ვცეკვავ ხელისგულზე დროის,
                        გაავდრდება დროც და ცხვირში მადენს სარკაზმს.