ვიცი, ნავიც, ნაოსანიც
                                                                                                                  ჩაეხვევა მდორე რაინს,-
                                                                                                                  ასე სურდა საოცარი
                                                                                                                  სიმღერებით ლორელაის.

                                                                                                                                              ჰაინე



უფერულ ცაზე მუქი ნისლებით
ღრუბლები მიჰყვება ქარს
დამჯდარა მეთევზე მდინარის ნაპირას
ყურს უგდებს ტალღების ხმას.

მოღრუბლულ ცაზე თვალმიშტერებით
ხედავს ოცნების ქალს
ზეციურ ჰანგებით გაჟღენთილ სივრცეში
ქარი უწეწავს თმას.

დროში და სივრცეში დაკარგულ სიყვარულს
ეძებს, წყალს ავლებს თვალს
ტალღების ხმაურით ცოცხალ ბუნებას
უმღერის, აჟღერებს ქნარს.

მდინარეს გაჰყვება ბოლოს მეთევზეც
მდინარის მომხიბვლელ ალს
ის ბედისწერას მიანდობს თავს
ისიც გაჰყვება წყალს.