დადუმდა ქვეყანა, ბუნება ტირის,
ომია, გული იწვება ცრემლით,
იღვრება ცრემლად დედა ქართლისა,
სისხლად ქცეულან მისი შვილები,

ტყესთან მოჩანან მტირალა მთები,
რომელთაც ასდით სუნი დამწვრისა,
დამწვარან ტყენი და გაგუდულან,
შვილები მთისა ფერფლად ქცეულან.

ქვეყანა მუდამ არ რჩება ასე,
უკან ყველაფერს ვერ ვიბრუნებთ,
გვემახსოვრება შვილნი ქართლსა,
მაგრამ ვერასდროს ვერ დავიბრუნებთ!!!