ადოლფავ პროვოკატორო,რატომ მომეცი საბაბი,
რომ დამეწერა ეს ლექსი დავლიე ათასი აბი.
დამშვიდებული დაგიწერ,ნერვებსაც აღარ მოვიშლი
მე შენისთანა კი არ ვარ,არ ვარ შენფერი გოიმი.

ლექსების გამოფენაზე,რომ დადიოდი ჯიქურად,
ხალხს ხმას ძლივს ცემდი და ვითომ გვესალმებოდი მეფურად,
პოეტი ვარო გენია,ისე დაიბან შენ დღეს პირს,
თუ გამაბრაზებ იცოდე,სულ დაგილეწავ მაგ ცხვირპირს.

ბორჯო-მაო და ლიკა-ნა,რა დაგიშავეთ ასეთი,
ჰა მიდი ამოგვირჩიე,ანდა  ნაბეღლავს დაჯერდი.
თორემ მთელ ბათუმს ვაცინებ,ისეთი ლექსი დავწერო,
მოგივარდება შენ მუზა ,გეტყვის არასდროს დამწერო.

აჩი და გიოც მანდა გყავს,ნიკა რვაასი შენფერი,
მარაზმიაო ასე თქვა,რომ დავუწერე შედევრი,
გადავუხიე მაც ცხვირწინ,ლექსი არა და იხვიო,
ასე ვუთხარი ტყუილად აღარ გაუშვას ცხვირიო.

ყველა ტაშს გიკრავს,მე მხოლოდ ტვინი მინდა,რომ გიბურღო,
მერე გაბრაზდი და სადმე გამოითხარე ფუღურო.
წავე ახლა და ვიძინე,ისედაც ძილი მაკლია,
ვინც ვერ გაიგო გაბრაზდა,სულყველამ წყალი დალიეთ

ცივი და წადით გაუყეთ,იმ თქვენს გზებს ჩემო კარგებო.
მე ვიცი,რომ მიპასუხებ,ვინმე ადოლფავ თავხედო.