* * *

არასდროს ნანახს და მხოლოდ განცდილს
ფუნჯით გხატავენ სულის მხატვრები...
სევდიანია ზამთრის სითეთრე,
რადგან ვერ გხედავ და მენატრები.

თეთრი ნაძვების ყურებით გართულს
წამწამზე მათოვს წვიმა ფიფქების...
ერთ რამეს გიმხელ, სამყაროვ ჩემო,
მხოლოდ ახლაა დრო დაფიქრების.

არ მსურს ფანტელთა ნისლში დაგკარგო,
გიხმობ, ჩემს სიტყვებს ძალიან სცივათ...
ვდარდობ სახეზე ცრემლშეყინული,
რომ ცივ ზამთარში შემხვდები ცივად.

სიტყვები არის გრძნობებზე  მძაფრი,
სიტყვები არის შემყრელი სენის...
მარხილი მიჰქრის, ყინვა ლოყას სწვავს,
თოვლს თელავს სწრაფი ფლოქვები ცხენის.