წახვედი ისე არ დაბრუნდები,
გადაივიწყებ ჩემს მყუდრო კარავს
და იმ სიცილით სულ სხვა ბრუვდება,
რომელსაც თეთრ ცხვირსახოცში მალავ.

დავსევდიანდი, დასანანია,
და მოიწყინა ბუხარში ცეცხლმაც,
წიგნის ფურცლებში დამჭკნარი ია,
მახსენებს რა ლაღი ვიყავი ერთხანს.

Ты ушла и ко мне не вернешься,
Позабыла ты мой уголок,
И теперь ты другому смеешься,
Укрываяся в белый платок.

Мне тоскливо, и скучно, и жалко,
Неуютно камин мой горит,
Но измятая в книжке фиалка
Все о счастье былом говорит.

Сергей Есенин