მეზობელ კორპუსში, სადაც თითქმის არავინ ცხოვრობს
წლებია თურმე ობმოდებული - ქოთნის გვირილა
ტყუპი ფანჯრების გადაკვეთაზე... სულ უპატრონო
(ფრთებდაცვენილი) ფერიამ ნახა - შემდეგ იშვილა...

ალბათ ამიტომ - როცა ცაზე დაკიდულა მთვარე
ფეხმძიმე, მხოლოდ გვირილას ოქროსფერი ედება
ლაქა... შუქ-ჩრდილები (კი) აწრიალებს ღამეს პირთავქვე
უფარდო ოთახში და დრო არის ყველა ქმედებას -

გავავლო სწორი... და ქარია! ქარი გონგებად რეკავს
სუიციდს! აივანი კი გასაპნული ცელოფნებს -
ახვევს სართულზე - მეცხრე! და ბაცი თოკის როკვაში
თავისუფლდება - როცა მსუბუქად სხეულს გადმოფენს -

დამსკდარ ქვაფენილს... (და ამ ბოლო დროს საფერფლეს უფრო)
სიგარეტს წვავდა ყინვაში, ქარში - ტკიოდა ხშირად
ღამის ჩასუნთქვა... მეჩვენებოდა წვავდა უფსკრულებს -
ქარი, როდესაც ქოთნის გვირილას ფოთოლს ამტვრევდა.

ჩამორეცხილი სარკმლის კუთხიდან... აყეფდა შიში…
სანიშნე ღილი აშრიალებდა არშემდგარ დილას
ზამთრის ნობათში, მით უფრო (ახლა) ცივად იშლება
კორპუსის გასწვრივ - და უმეზობლოდ ტოვებს გვირილა

ჩამოშლილ კედლებს - გაზაფხულამდე.