დილით თეთრი ციდან შავი ფიფქებით თოვდა,ჩემში შეხორცებული გრძნობა ფიქრის,მარიზე
არის მიზეზი,რომ დავიწყე უადგილო ბოდვა.ღმერთო,ერთხელაც გამრიყე საწადიელ ნაპირზე...
ერთხელაც მაჩუქე სიცოცხლე სადაც არ არის გლოვა,სადაც ერთადერთი ქალია მშვენიერი ყვავილზე.
ნეტავ ოდესმე წარსული ერთხელაც თუ მოვა,ოდესმე თუ შეცვლის მკაცრ მთვარეს ნაზი მზე.
იქნებ ცოდვის შვილს მაპატიოს ცოდვა,იქნებ ოდესმე გადაწყვიტოს მოსვლა.
ღამით შავი ციდან თეთრი ფიფქებით თოვდა,ჩემში შეხორცებული გრძნობა ფიქრის,იყო მარიზე...