ახლა უკვე მარტის ოცდაშვიდია,რამოდენიმე საათის წინ საქართველოს ნაკრებმა გაიმარჯვა,რასაც სამწუხაროდ თითქმის მთელი ქვეყანა და არა მთელი ქვეყანა ზეიმობდა შეძლებისდაგვარად.ამ ბედნიერ დროს,ყველას ერთი სიხარული ამოძრავებდა და არაფერი სხვა,ყველამ დაივიწყა სხვა,უამრავი ტკივილი,თუნდაც რამოდენიმე ხანს.დღევანდელი ნაფიქრი მართალია ნასვამია (ანუ არაფხიზელი ვწერ)თუმცა რასაც ვწერ,დიდი ხნის ნააზროვნებია.რაზე უნდა ვწერო თუ არა სიყვარულზე.არა,არა სიყვარულზე,რომლესაც მთელი ქალაქი და იმედია ‘’მთელი’’ ქვეყანა განიცდის ამ წუთებში,არამედ სიყვარულზე,რომელსაც ყოველ წამს განვიცდი.მე ბევრი მქონდა დაწერილი ჩემ პირველ სიყვარულზე და არასდროს ვუარყოფ,რომ ის იყო ყველაზე ძლიერი გრძნოვა,რომელიც ოდესმე განმიცდია.სამწუხაროდ,როგორც ვხედავ ადამიანები უშვებენ შეცდომას.რამოდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ჩემთვის,გიორგი კიდევ ბევრი შეგიყვარდება,ღმერთმა ქნას რომ წარმატებული იყოს შენი სიყვარული,მაგრამ თუ არ გამართლდება ეგეც არ არის პრობლემაო.შეურაწყოფად მივიღებდი და მეწყინებოდა კიდეც,თუმცა როგორი მწარეც არ უნდა იყოს სიმართლე,აღიარებას ვერ გაურბის სიმართლე...
მე ვიცი ის,რაც ვიცი(ანუ ვიცი ის რაც არ ვიცი)აქამდე არ მეგონა ვინმე თუ შემიყვარდებოდა კიდევ.კი,შემყვარებია ერთი,მაგრამ სამწუხაროდ მეორე სიყვარული არ აღმოჩნდა ისეთი ძლიერი,როგორც შემეფერება(სამწუხაროდ ასეა)ჩემი აზრით,ზეციდან ანგელოზებმა გადმომხედეს და კიდევ ერთი შანსი მომცეს,რომ შემეყვარა,რათქმაუნდა ერთი დანახვით.მე არ ვიცნობ იმ მშვენიერს,ვინც შემიყვარდა,მაგრამ ყოველთვის მადლიერი ვიქნები ღვთიური ძალის,ზოგმა თუ გინდათ მეტაფიზუკურ ძალას მიაკუთვნეთ,რომ ასეთი შესაძლებლობა და ძალა კიდევ ერთხელ მაჩუქა.მე აღარ შევჩერდები და იმ დინებას შევუერთდები,რომელიც ჩემია.რადგან ეს ცხოვრება ძალზედ მოკლე იმისთვის,რომ შევჩერდეთ.ამ წუთისოფლიდან სიყვარულს თუ წავიღებთ,სხვა არაფერს და ეს ყველაფერი უნდა ჯდებოდეს პატიოსნებაში და წესიერებაში.მე შემოვიფარგლები მოკლედ,როგორც ყოველთვის.
მე მიყვარს,მე ვცოცხლობ...