მე დავიკარგე ქუჩაში მარტო,
დავდივარ ჩუმად და დამაქვს სევდა,
მინდა და მსურს რომ გავიმარტო,
ამ გაზაფხულის მდუმარე წვეთად.

ვფიქრობ და ისევ ვეხები ფიქრებს,
უსამართლობით დანისლულს ვხედავ,
გზად მივსეირნობ და მარტის წვეთი
ისე მეხება ვით ჩუმი სევდა.

მაშ... მე ვარ მარტო,
ამ უსამართლო ბილიკებს მიღმა,
ვხედავ ამ თვესაც სიმარტოვე სჩვევია ხოლმე,

ჰოოდაა...
მარტივით უსამართლოდ დავდივარ მე და,
წვიმის წვეთები მისველებენ ქუჩის ბილიკებს...