როგორც ლოცვა და როგორც სიმღერა,
აქ მოვლინების სამადლობელი,
ხეთა რტოებზე ცრემლად იღვრება,
ცათა უშორეს საგალობელი.
და დედამიწა-ერთი საყდარი,
მიტოვებულა,როგორც აკლდამა,
შიშველ ქალივით გადაირბინა
თავთუხისთმება
ღამის ვარსკვლავმა...
ჩემი სევდაა,ჩემი ნაღველი,
და კიდევ უფრო ცრემლი კამკამა.
ცათა უშორეს მტრედის თვალთაგან
ჩამომწვეთარი საგალობელი,
მიტოვებული, როგორც აკლდამა.

ზაალ ჯალაღონია