1. ისეთი ფაქიზი და სათნო ლექსია და ეპიგრაფი კიდე "ისეთი" ადამიანების,"ისეთი" ლექსის სათაური,ცოდოა ეგ ერთი სტროფი "საჩვენოდ"

ისეთი-არასათნო.
აპათია. 2011-06-23 13:50:16


კი საწყალი თეოფილ გოტიე სულ მაგაზე ოცნებობდა :))

ხო იმან თავის მხრივ ადამი გაძარცვა ისედაც ეკლო საწყალს ნეკნი =)) ბოლოს ისევ ევასთან მივედით :)) ევაა პლაგიატის დედა =))

ნეკნებთან სულ ადამი მახსენდებოდა და ახლა თეოფილეო, კაცოოოოოო :))

რა და ძარცვავ გოტიეს :D :)) გუდით იპარავ მიგნებებს :)) =))

რაო, რა დედა ფუტკარიო? =))

:) :) :)

ეგ ჩემუ მოფიქრებულია, შეგიძლია აპათია მოაშორო =))

=))

დე, წავედი ახლა და კუთხეში ვდგები ასე 15-20 წუთით :D

კარგი პრომეთე ხარ, უდავოდ, გეფერები!

ნათია ვერ გავიგე ,რა სევაკი დაგემართა,

აღარ ვწეროთ პარუიირის მერე?

იიი, აბა მაშ სახელი?!

რა თემატური? აბა ხიდი? აბა ნეკნები? აბა ნეკნები იაფაააააად =))

მარიამ, გესმის?!
ხედავ, მარიამ?!
გარეთ ირიბად, ირიბად თქორავს,
და როცა სარკმელს გავხსნი,
მგონია,
გაგიჟებული ჯერმუკის ბოთლს ვხსნი …

იმავ სარკმლიდან ცისკენ მივფრინავ,
გადადარების შემდეგ, რომ ახლა
ისე სუფთაა, ისე ნათელი,
ვით გამოხედვა შენი, მარიამ!
ისე შორია,ისე გაშლილი,
როგორც ღიმილი შენი, მარიამ!
მერე ზეციდან მთას ვენარცხები,
სად დიდებულად დამსხდარან კლდენი -
ისტორიამდელ ფრინველებივით . . .

მე არ უარმყოფ! შენ იმას ცდილობ,
შენივე თავი უარჰო შენვე.
მე მაგ ტყუილი ცდის ცრუ სიტყვებით
ისე ადვილად დამაფრთხობს, როგორც …
როგორც დააფრთხობს … ამ ქვის ფრინველებს,
გამიგე ახლა? …

ჰა! ჰორიზონტის
თბილ - სათუთ - მთრთოლვარ კალთისთვის მინდორს,
ვრცელ მინდორს თავი ზედ მიუყრდვნია,
ჩახუჭუჭებულ- ჩაწნული თავი -
ტყით დაბურული ერთი დიდი მთა,
რომლლის სახელი ცოტამ თუ იცის,
ვით ჩემი.
მაგრამ შენი სახელი
ვიღამ არ იცის, მარიამ, ვიღამ?!
ოდეს ვშორდებით -
გვიახლოვდება,
ვუახლოვდებით ოდეს -
გვშორდება.
რა იქნებოდა, ერთისთვის მაინც,
თუნდ ცხოვრებაში მარტოდენ ჩემთვის
არ ყოფილიყავ შენი სახელის
თუ ჰორიზონტის მსგავსი, მარიამ?!
როს … ახლოს მოვალ,
ნუ დამშორდები …


რა ვიცი ...იქ კი წაიშალა და........... აქ იყოს =)) თან თემატურია =))

აპათიაა მიპასუხე რატო აწყენიე ფრანციას? :D

მერედა რატო აწყენინე? :))

რა თქმა უნდა საფრანგეთი.

აი, მე კიდევ არც უსინათლო ვარ და არც ბერძნული ეპიკური პოემების ავტორობას ვიჩემებ :D


........................................................................................და ღმერთმა აცხონოს !


http://www.youtube.com/watch?v=4K1q9Ntcr5g


ეს კიდევ განწყობისთვის :D

კითხვა მაქვს აპათიასთან: საქართველო უფრო უყვარს თუ საფრანგეთი? :D

ნათია ჰომეროსი მოკვდა ხარხარის დროს :D

რაღაც ძლიერი ნაწერები იდება ორი დღეა საიტზე და... რაშია საქმე?! =))

:)

ლექსზე ისაუბრეთ.

ვახ, ამის გაგრძელებას ნახავდა კაცი. :დ

ადრესატი ყავს ფრიად საინტერესო  :))

მოვა აქ გუდა:)) ძრწოდე და იმალებოდე.

ხო ჯობია მინდია ჯობია,თითქოს მშუურს უკვე:))

სადაც დედა ფუტკარი ვიყავი
და იესოს თავში მქონდა სკა.


აუ ეს მევასება :))

აი თქვენი ორიგინალი და ამდენ წერას გეთქვათ მოკლედ ჩემი ეს ერთი სტროფი გაცილებით უკეთესია ვიდრე თქვენი გაწელილი ვითომფილოსოფია :



ნეკნების ხიდი (მე და აპათია)

შენ აქ ხარ,დანაღმული სიჩუმის წიაღში,
სადაც კედლებს ყურები აქვთ ჩამოშვებული,
სადაც უადგილოდ იქცევიან სიტყვები.
შენ აქ ხარ და ჩემს შეგრძნებებს იშინაურებ.

მე აქ ვარ და ვხედავ,
როგორ ვიწყებთ საკუთარი თვალების ჭამას,
როცა ინსომნია გავლილი დღეების რიგი,
კენიელი ბავშვის ნეკნებზე გადასხმული
კანივით ეკვრის,კუთხეში ლაქად ამოსულ სიჩუმის ბგერებს,
სადაც ჩვენ მკვდარი თევზებივით მუჭში ვაგროვებთ შეგრძნებებს.




შეგრძნება№1 (სიზმარი-შიში)

მუნჯი ლინგვისტი ვარ,
პირში მიწის და თვალებში მარილიანი თაფლის გემოთი.
ჩემი ხელები შეახორცდნენ ერთმანეთს,
ჩემი სიზმრები შეახორცდნენ რეალობას,
სადაც დედა ფუტკარი ვიყავი
და იესოს თავში მქონდა სკა.

ეს აუტიზმის შიშია.
გინახავთ?
რა თქმა უნდა მე მას გინახავთ.
შეუთანხმდი სიტყვებს,რომ მორჩნენ თამაშს და გადაშენდნენ,
ყველა სიტყვა შენია ამ შეგრძნებაში,
შეგიძლია გადაადგილო ისინი შიშის მიმართულებით.

გარეგნული მონაცემებით,ეს ჩემი შინაგანი ხმაა,
მისი გარჩევა შეუძლებელია,როგორც მზესუმზირის,
სანამ ფილტვებს არ აივსებ კუბური ჰაერით და იტყვი:
მუნჯი ლინგვისტი ვარ,
ფუტკარი ვარ,
იესო ვარ,
ვარ...




შეგრძნება№2 (სიზმარი-ხაზები)

შიგნით ვიზრდი ჩრდილის ხეებს
და ყველა ტოტზე ვაბამ მზეში ჩასახლებულ ქალაქებს.
არ იარო მძიმე ნაბიჯებით,უძიროა აქ სიცარიელე,
როგორც ღმერთისგან მიტოვებული სახლების ფიქრი-
ზღურბლს იქით დარჩენილ ხმაურზე.
ასე კვდება ყველა შიში,კარის შიგნით,
როცა შეგიძლია უყურო როგორ გეშლება აგურებად მთელი სხეული,
რომელიც არ არსებობდა დაშლამდე.

ჩვენ ვდგავართ,ცხენებით,მოსაცდელ ოთახში
სადაც არიგებენ სიზმრებს და მე ჩურჩულით გეუბნები
რომ წყვეტილი ხაზები გზებზე,გვანან საათების ნაფეხურებს,
არასაითკენ.




შეგრძნება 3 (დოღი. მკვდარი  ზღვა)

ცხენები -  ზურგზე ნავით და წყვილი წყვილით.
ნავები-მუცელზე ცხენით და უწყვილობით.
ყველა ღელავს,ზღვის გარდა.
სიჩუმემ განახორციელა სიცილის აქტი,
ჟინმა-კვნესის.
დასასრული.




შეგრძნება№4  (ხმელი კადრი)

გადაჭრილი ვაგონები,ჩემს თითებში ჩარჩენილი ნაოჭებია,
ისინი არსად მიდიან,არც არსაიდან მოვიდნენ.
დააკვირდი როგორ მივარდება პირი მიწაზე(ვაშლივით)
როცა სათქმელს შენს ზურგს უკან ვმალავ და გაიძულებ
გამოიცნო ჩვენს შორის აღმართული კედლების რიცხვი.

დროა გავიქცეთ!გავიქცეთ ჩვენივე ფეხებიდან,სანამ
ისინი დაჭერილ კადრად გაშეშდებიან საზღვართან,
რომლის იქითაც ხელში წარწერით:“მრავალწერტილი“
გველის გადარჩენა.

უკვე გვიანია.
ჩემი ფეხები ჩერდებიან და მიბრძანებენ:
salta pro nobis
salta pro nobis
salta pro nobis!!


მე ვიწყებ ცეკვას!




შეგრძნება №5 (…)
დანაღმულია.





შენ აქ ხარ,ხიდზე,რომელიც მოძრაობს
და აგრძლებ ცეკვას სიტყვებთან,
შენ აქ ხარ.

ხო არა? :D არადა შენ დაგიწერე... მუზა ხდები.

ისეთი ფაქიზი და სათნო ლექსია და ეპიგრაფი კიდე "ისეთი" ადამიანების,"ისეთი" ლექსის სათაური,ცოდოა ეგ ერთი სტროფი "საჩვენოდ" :D

ისეთი-არასათნო.