მაშინ, როდესაც ჩვენს ქალაქში,
შენი თავგზაარეული გაორება
მშვიდი ადგილის ძებნას იწყებს
მორიგი ვნებითი რიტუალებისთვის.

ზურგს ქვიტკირის კედელივით ვიშენებ
და თმის ყველა ღეროს მასში ვაცემენტებ,
ქარმა ან შენმა თითებმა რომ ვერ შეახსენონ
შენთვის ყოველთვის სასტუმროსავით ღია
და ცარიელი ნომერივით სტუმართმოყვარე
რომ ყოფილა.

კისერზე,
ზურგის მიმართულებით
პატარა აბრას ვანთავსებ,
წარწერით – do not disturb!
მოსვლისთანავე რომ იხილო,
გაითავისო
და არ დამშალო
აგურ–აგურ,
არ მომშალო,
არ დამანგრიო...
არ მომიარო,რომელიმე იმ მხარიდან
ღიად რომ დამრჩა ფასადები
გადასახური.

please,do not disturb!
ჩემი კედლის ნარჩენებში სითბოს საპოვნად
ნუ წამოხვალ.

თავად მოგძებნი,
რომ მომერღვევა ეს კედელი
ტანზე წლობით ნატარები მაისურივით,
ნესტი რომ შეჭამს ამ ჩემს კედელს,
წლობით ნარეცხი სინდისივით.
თავად გეწვევი.

თუმც კი ყოველთვის,
როცა ვფიქრობ – უნდა მოვიდე.
მეშინია:
დამხვდე მოსულს,
როგორც აბრა – "არ შემოხვიდე!".
და მე კი, ისევ ვიპოვნო ძალა
ამ კიბეებს მარტო გავუყვე,
კვლავ შენიდან –
დისტანციისკენ...