* * *
ზოგჯერ სინამდვილე მტანჯავია,
ზოგჯერ დაფიქრება საზარია,
ზოგჯერ უსიტყვობაც  საჭიროა,
ზოგჯერ აღსარება წამალია.
      ზოგთან გაზაფხული იგვიანებს,
      ზოგშიც სინანულიც გვიან აღწევს,
      ზოგჯერ მარტოობა ტკივილს ფარავს,
        ზოგჯერ საიდუმლოც ხიბლს დაკარგავს...
ზოგჯერ ოცნებაა ყველაფერი,
ზოგჯერ გესიზმრება არაფერი,
განა,არაფერს აქვს არაფერი,
თუმცა ყველაფერს აქვს თავის ეშხი.
      ზოგჯერ უაზრობა აზრსაც იძენს,
        ზოგჯერ სიყვარული ლხენას იწვევს,
        ზოგჯერ იბადება,ზოგჯერ კვდება,
          ზოგჯერ უაზროა ვინმეს დაბრუნებაც...
ზოგჯერ გაიმარჯვებ,ზოგჯერ მარცხს იგემებ
და,თუ არ დამარცხდი,მიზანს ვერც მიაღწევ...
ზოგჯერ სიყვარული გვიანია,
ზოგჯერ სიხარული მტვრიანია,
ზოგჯერ ატირება ტკივილს შველის,
მაგრამ სულ ტირილი ნერვებს ებრძვის.
        ზოგში მეტად ჭარბობს ქალურობა,
        ზოგსაც ემეტება ავი ჩვევა,
          რატომ გადაგვარდით?რატომ დაივიწყეთ?
          ლოცვას მოუხშირეთ,სევდა შეამცირეთ!
ზოგთან ბოღმა მეფობს, დამთრგუნველი,
ზოგთან სინათლეა,სასურველი,
ზოგი უნებურად მიდის ამქვეყნიდან,
ზოგან თვითმკვლელობა მეფობს იუდადან.
          ზოგან ზარს რეკავენ მწუხრის ჟამსა,
            ზოგან ლოცულობენ უფლის ხატსა,
            ზოგი ცხოვრობს,იღწვის,რათა მიემსგავსოს
            უფალს,რომლის მსგავსიც ჩვენ დღეს არვინ არ გვყავს.
ზოგი სიამაყით გრძნობას კარგავს,
მე კი სიამაყეს ვერ დავმალავ,
თუკი ჩვენ,ყველანი,ვიოცნებებთ,
მაშინ რეალობაც აზრს დაკარგავს.