ჩვენ ჩვენს ფიქრებში ისევ ვვარდებით,

უერთმანეთო ცხოვრებას ვბარდებით,

მაგრამ ვარსკვლავო,მე თქვენ ყოველდღე,

ყოველდღე კვლავ მიყვარდებით.

ნეტავ ახლა სადა ხართ,სად?

მე რომ მგონია ვუცქერ თქვენს თვალებს,

იქნებ ცაზე ვუყურებ ვარსკვლავებს.

მე რომ მგონია ვეფერები თქვენს თმებს,

იქნებ ტყეში ბალახს ვუსმევ ხელს.

მე რომ მგონია ვეალერსები თქვენს ბაგეს

იქნებ ყოველდღე ვცლი ღვინით სავსე თასებს,

მე რომ მგონია მოწყენილობაში ჰგავხართ მთვარეს

იქნებ სულაც არ განიცდით მარტოობას ღამეს.

ამ ჩვენს ფიქრებში ცხოვრება მიილევს,

უერთმანეთო ცხოვრებას ჩვენ ვიწყენთ

და მაინც ვარსკვლავო,თქვენ მე ყოველდღე,

დღითიდღე უფრო მივიწყებთ.

ნეტავ ახლა რას შვებით,რას?

თქვენ თუ ცოტათი მაინც მოგწონდით,არასდროს დააპირებთ თქმას,

რადგან ეძებთ ჩემგან განსხვავებულ კაცს,

არადა მე ჩვენთვის ვაგებდი ბედნიერების გზას,

თქვენ კი ყოველთვის ითვალისწინებდით უცხო ხალხის აზრს...

ასე იქნება მუდამ,თქვენ ბედნიერებას ეძებთ სხვას,

რაც ჩემს სულსა და გულს კლავს.

ჩვენ ჩვენი ფიქრებით გავთელეთ დრო

და ყოველდღე ნელ-ნელა ვბერდებით.

მაგრამ ვარსკვლავო,მე თქვენ ყოველდღე

ყოველდღე კვლავ მიყვარდებით.