ნუ დარდობ, მე ისევ აქა ვარ ჩვენს სახლში
აქ,სადაც ნაბიჯი გადადგი პირველად.
შენ ალბათ არ გახსოვს,მე კი მათ ვეღარ ვშლი
ამ კადრებს,რომლითაც ეს სახლი ირთვება.

ყველგან მელანდები.დარბიხარ,ოხუნჯობ.
(მგონია, მირაჟი დროს უკან მიბრუნებს).
როდესაც სარკიდან მიყურებს მახინჯი,
ვხვდები,რომ ტერფებით არ ვთელავ დიუნებს,

ვხვდები,რომ მე ისევ აქა ვარ და რა ვქნა,
მირაჟი ახერხებს გონების გაფანტვას.
მოდის შემოდგომა ხეების დალაქად
მოყვება ზამთარიც ქათქათა საფანტით.

მერე კი აპრილში ვაგროვებ კესანებს.
მიმაქვს დედაშენთან, საფლავის ქვაზე ვდებ.
ფიქრები დაფლეთილ აწმყოს მიკემსავენ,
როცა მონატრება კვლავ დარდებს მაჭედებს.

იცოდე,მე ისევ აქა ვარ ძველ სახლში
აქ,სადაც კედლებსაც დაეხათ სამოსი,
აქ,სადაც ჟანგისგან კარებს აქვთ წელკავი
და წვიმაც ჭერიდან წვეთ–წვეთად ჩამოდის.

მე ხშირად  ვერთობი წვიმასთან საუბრით.
იატაკს შევარქვი კერიის ჭრიჭინა
და როცა მაგიდას ფეხები გაურბის,
ვუმალავ სტუმრებს და ხელ–ფეხით მიჭირავს.

ხარებიც გავყიდე,ვეღარ შევინახე
(საშინლად დამძიმდა სიბერის უღელი.)
შარშანწინ  სიყვითლით სნეული ვენახი
ბოლოს ნაპერწკლებით ტიროდა ღუმელში.

მაგრამ არ იდარდო, როგორღაც ვარსებობ.
ჰაერი ფილტვებში მეღვრება თაფლად და
მეზობლებს შემოაქვთ საჭმელიც, ასე რომ
დრო ისევ მიგრძელებს სიცოცხლის ბალადას.

მე ჩემი ცხოვრება მოგწერე წერილად.
ფურცელზე ნაღველი მერევა მელანში.
იცოდე,რომ სახლში წლებია გელიან
იცოდე,მე ისევ აქა ვარ ძველ სახლში.