აქ სიწყნარეა, - ვწერ,
აქ სიწყნარეა, - ვხედავ
მელანს და კალმის წვერს
ქაღალდის გულში მფეთქავს,

ისე მჩატეა გული,
თითქოს გაფრინდეს ცაში,
ყოველი სიტყვით ძგერს და
წერით ვლოცულობ მაშინ.

რაზე? - და რაზეც მინდა,
რაც მაქვს უთქმელი, უტყვი,
ოღონდ ამ წმინდა სახელს
სიტყვით ვერასდროს ვიტყვი.

საიდუმლოა ჩემი, -
მიწა რომელზეც ვდგავარ,
ის ახლოს არის, მაგრამ
სულ შორს მივყავარ კალამს.

ჭკნება სიტყვების კონა,
რჩება სურნელი ხმობის,
წყდება ვით ბეწვის ხიდი
და მასზე არვინ მოდის.

მარტო, სულ მარტო,
მარტო!
კვირტებში ძგერ და ჭრიალებ,
მე შენთან ყოფნას ვნატრობ,
შენით ვიშუშებ იარებს.