მე სამკვიდრებელს დავეძებდი
ყველგან და არსად.
მთელის ნაწილი ვიშლებოდი,
ვიცვლიდი სახეს.
მაშენებდნენ და იქვე ხშირად,
მანგრევდნენ მკაცრად.
ვემატებოდი ქვაფენილებს
ხიდებს და სახლებს.
მე ყველაფრისგან შორს
ვიდექი,ზურგი ვაქციე,
რომ მოთმინებას თავისთავად
ხმა ავსებოდა.
სულის ბინულსაც დავაწაფე ერთი ყვავილი
და ჩემს მაგივრად ამ მინდვრებზე
ის არსებობდა.
შენ მე რეალურ დედამიწას როცა დამპირდი,
ციდან არეკლილს ვერ მხედავდი
სხივად დარხეულს.
ჩრდილის უხმო-ხმით,მივკიოდი
ღამის ნაპირებს
დაბადებიდან ვეღარ ვგრძნობდი
საკუთარ სხეულს.
მე ყველგან ვიყავ და მგონია,
არც ვიყავ არსად.
მთელის ნაწილი ვიშლებოდი,
ვიცვლიდი სახელს.
მაშენებდნენ და იქვე ხშირად
მანგრევდნენ მკაცრად.
ვემატებოდი ქვაფენილებს,
ხიდებს და სახლებს.
         
                    ზაალ ჯალაღონია