ღია კარის დღე შემოდგომისთვის


                                შენ რომ შეაღებ,
                                იმ კარს იქით მე სახლი მინდა,
                                რომ გადაივლი,
                                იმ ქუჩისკენ - ღია ფანჯრებით.
                                შენ შეიძლება არ იყო და...
                                ისე მიყვარდე.
                                თითქოს ზამთარი ჯერ არ მოსულ თოვლს ეფერება, -
                                ისე შეგეხო,
                                შემიძლია,
                                ყოველთვის, თუმცა
                                ამ ყრუ ყოფაში გაჩრილია სიცარიელე.
                                შენ შემოხვედი ჩემს ცივ სულში ისევე,
                                როგორც
                                იორდანეში -
                                იოანე ნათლისმცემელი.
                                გარეუბნების ჰორიზონტზე
                                მზე რომ იხრება,
                                ისე უბრალოდ ვუშვებ ახლა ხელებს,
                                დაღლილი...
                                და ჩემს მიწაში -
                                ამ სხეულში გამოუხრავად
                                დამარხულ ძვლებზე ვიგეშები ქუჩის ძაღლივით.
                                მინებზე კვდება შემოდგომის ძველი სისველე
                                (გახვეტენ წვიმებს ქარები და გადაუვლიან),
                                ჩემ წინ კი, როგორც უცხო კაცი,
                                დგას სისულელე
                                და არავისთვის შეწირული ალილუია.